می گویند:از دل برود هر آنکه از دیده برفت

اما این یاد همیشه سبز تو چیست در بستر خاطرات ذهن؟

می گفتم :می روی و می بری با خود خاطرات اما این چه خلوتگاهی است در قفسه ی سینه که طپش قلب در آن خالیست.

می گفتی:رفتن شکستن عهد است و فراموشی پیمان. و از من انکار بود و از تو اصرار. اما به راستی چه سنجیده بیان می داشت و با گذاردن گام به دیاری دیگر

                   چه نیکو فراموش کردی گفته ها را !

لطفا امتیاز خود را برای این پست وارد کنید